Podróże

Oprócz słońca i bliskiego kontaktu z wodą, warto dodać, że region cechuje świetna kuchnia. Aby odwiedzić to miejsce niekoniecznie trzeba czekać do kolejnego lata. Region prezentuje swoje bogate walory o każdej porze roku. Zawsze jest tu ciepło i słonecznie. Najlepiej zaostać tu na zawsze. Przed wyjazdem trzeba wiedzieć, że wybierając się do Portugalii należy przestawić zegarek o godzinę. Najlepszym i dość komfortowym sposobem na podróżowanie po okolicy jest wynajęcie auta. Na lotnisku w stolicy regiony – Faro, ceny są troszkę niższe. Koszt wynajęcia małego dwudrzwiowego auta wynosi około 40 euro za dobę. Warto odwiedzić jeden z licznych ośrodków SPA, gdzie furorę robią czekoladowe okłady. W Faro aż roi się od nastrojowych uliczek, romantycznych kafejek i sklepów z wyjątkowymi pamiątkami. Warta uwagi jest także starówka tego miasta. Wszędzie unosi się zapach cynamonu i kawy. Nad miastem wznosi się przepiękna renesansowa katedra, a obok niej pałac biskupi. Portugalczycy bardzo lubią celebrować posiłki w gronie rodzinnym i z przyjaciółmi. Po pracy wielu z nich wybiera się na rodzinne obiady do restauracji. Miasto na nowo ożywa wieczorem, można tam potańczyć i pobawić się przy wtórze lokalnych zespołów folklorystycznych. Z takich atrakcji nierzadko korzystają turyści i często bawią się aż do białego rana.

W Bangladeszu panuje tradycja, że pannę młodą należy przedstawiać panu młodemu tylko i wyłącznie po zachodzie słońca. W większość przypadków rodzice swatają przyszłych małżonków i niejako stawiają ich przed faktem dokonanym. Muszą się pobrać. Nie jest to żadnym wypadku krzywdzące dla młodych, większość kobiet jest przekonana, że nikt lepiej sobie nie poradzi z szukaniem dobrego męża, jak tylko rodzice. Bangladesz to kraj rzek, płynie ich tu 300. W niezapomnianą podróż po kraju najlepiej wybrać się starym parowcem. Podróżując łodzią można wypatrzeć niejednego krokodyla i tygrysa bengalskiego. Wizytówką państwa jest długa na 120 kilometrów plaża, pełna złocistego piasku i palm. Tuż przy niej znajdują się liczne stoiska z biżuterią z pereł. Perły mają szczególną moc, mogą chronić przed różnymi zjawiskami. Najbardziej popularne chronią posiadacza od bankructwa. W Bangladeszu żyją obok siebie wyznawcy kilku religii. Zarówno do meczetu, kościoła czy świątyni buddyjskiej, zwyczaj nakazuje wchodzić na bosaka. Miasteczko Srimangal słynie z dużych plantacji herbaty. Zebrane ziarna wędrują od razu do fabryki i tam poddawane są oczyszczeniu, obróbce i pakowaniu. Każdy turysta może to zobaczyć, gdyż zakłady są otwarte dla zwiedzających. Zaproszenia na herbatę w Bangladeszu nigdy nie można odmówić. Jest to widziane w złym tonie.

Sztokholmski kościół Oskara jest również świątynią ewangelicko-luterańską. Jego budowa ruszyła w latach dziewięćdziesiątych dziewiętnastego stulecia i trwała łącznie sześć lat. Kościół został konsekrowany sto sześć lat temu. Jego patronem został król Szwecji Oskar II. W taki właśnie sposób chciano uczcić jubileusz jego ćwierćwiecza zasiadania na tronie. Do dzisiejszych czasów wygląd zewnętrzny tego obiektu na dobrą sprawę wcale nie uległ zmianom. Tego samego natomiast nie można powiedzieć o jego wnętrzu, ponieważ te zmieniło się w dość dużym stopniu. Świątyni tej nadano neogotycki charakter, ale spotkało się to z falą bardzo poważnej krytyki – stąd też właśnie zmiany w jej wnętrzu. Najwyższa wieża liczy sobie na wysokość siedemdziesiąt sześć metrów. Początkowo znajdował się tutaj inny aniżeli obecnie ołtarz główny – ten oryginalny był wykonany w neogotyckim stylu, ale zastąpiono go zupełnie innym, choć również nawiązującym do wzorów z epoki średniowiecza. Ma obecnie on postać płaskorzeźby.

Znajdujący się w Sztokholmie Kościół Niemiecki należy do szerokiego dość grona obiektów o charakterze sakralnym, jakie podziwiać można w tym mieście. Obiekt ten powstał w pierwszej połowie stulecia siedemnastego na przełomie lat trzydziestych oraz czterdziestych. Jego wybudowanie zajęło w sumie cztery lata. Wzniesienie tej świątyni miało nierozerwalny związek z niemieckimi wpływami, jakie w Sztokholmie zaznaczały się poczynając już od trzynastego wieku. Od tego bowiem czasu zaczęli do tego miasta przybywać niemieccy rzemieślnicy oraz kupcy. W miejscu, w którym obecnie znajduje się Kościół Niemiecki już wcześniej była inna świątynia. W latach siedemdziesiątych dziewiętnastego wieku wybuchł tutaj pożar, wskutek czego zaszła konieczność całkowitego odbudowania kościelnej wieży. Ta aktualna mierzy sobie na wysokość niemalże dziewięćdziesiąt sześć metrów. Wnętrze świątyni zostało wykonane tak w stylu renesansowym, jak i barokowym – znajdują się tutaj bowiem liczne elementy każdego spośród nich.

Frida Kahlo jest chyba najbardziej znaną malarką na świecie. W 2003 roku powstał film biograficzny o tej ekstrawaganckiej artystce, z Salmą Hayek w roli głównej. Większość fanów Fridy przyciągnęła nie tyle twórczość, co jej dynamiczne i barwne życie, pełne bólu i miłości oraz skomplikowane małżeństwo z malarzem, Diegiem Rivera. Gdy jednak mówimy o malarstwie Fridy ciężko oddzielić je od życia prywatnego. Jej biografia jest jakby kluczem do zrozumienia tych dzieł, które są na wskroś osobiste i kobiece. Oglądając jej obrazy gwałtownie przenosimy się w świat malarki, który kreśli pewnymi i zdecydowanymi pociągnięciami pędzla. Prace te wydają się być silnie powiązane z twórczością europejskich surrealistów, jednak tylko stylistycznie. Tematyka prac Kahlo jest pełna symboli i głęboko przenika do tradycji meksykańskiej, ale pomimo to jest to tematyka konkretna, kobieca oraz związana z jej przeżyciami. Jej prace wydają się być pamiętnikiem kobiety, której życie naznaczone było bólem i cierpieniem, kobiety, która mimo choroby i ciągłych operacji, potrafiła czerpać z życia mnóstwo radości i energii oraz silnie utożsamiała się z ze swoim krajem i jego tradycjami.

Gdy myślimy o muzyce meksykańskiej od razu słyszymy charakterystyczny, przyprawiający o dreszcz głos Chaveli Vargas. Mimo, iż Chavela nie jest Meksykanką (pochodzi z Kostaryki) to mocno wpisała się w tradycję meksykańskiej muzyki. Jej życie pełne pasji i skandali jest równie ekscentryczne co jej muzyka. Otóż ta „kobieta w czerwonym poncho” śpiewa ranchera. Jest to najbardziej rdzenny i tradycyjny nurt w muzyce meksykańskiej. Nie są to pieśni radosne, wesołe, traktujące o szczęściu. Ranchera to nic innego jak wyśpiewany ból. Pieśni te pobrzmiewają cierpieniem związanym z miłością, opuszczeniem, życiem, biedą czy wreszcie z bólem istnienia. Chavela jest jak najbardziej szczera i prawdziwa w swych pieśniach, w końcu jej życie to nic innego jak ciągła walka o bycie sobą, walka z biedą czy wreszcie walka z nałogiem. Wielką miłością artystki była Frida Kahlo, stąd spotykamy się z Vargas w filmie „Frida”. Do filmu tego wykonała również przepiękną i poruszającą piosenkę „La Llorona”. Jest to pieśń o rozpaczającej, płaczącej kobiecie, która w pewien sposób łączy wszystkie Meksykanki. Kobieta ta może być nieszczęśliwa z wielu powodów: zdrada, tragiczna miłość czy zabójstwo własnych dzieci.

Stare Miasto jest stare wyłącznie z nazwy, ale koniecznie trzeba je zobaczyć. Podczas II wojny światowej, w roku 1945 Kołobrzeg został doszczętnie zniszczony, można powiedzieć, że zrównano go z ziemią, ponieważ zburzeniu uległo ponad dziewięćdziesiąt procent miasta. Dzisiejsza Starówka, tak naprawdę nazywana przez wszystkich Nową Starówką, została odbudowana dopiero całkiem niedawno, bo w latach dziewięćdziesiątych XX wieku. Do Starego Miasta można wejść przez cztery bramy: Kamienną, Młyńską, Portową lub Solną. Dzisiejsze kamieniczki, celowo stylizowane na stare, zostały wbudowane w nowoczesną architekturę, wyglądają jak niedzisiejsze, pochodzące sprzed wielu lat, może tylko odnowione i poddane gruntownej renowacji. Kamienice stoją jedna przy drugiej, tworząc wąskie, klimatyczne uliczki i przytulne podwórka, na których w sezonie stoją kawiarniane stoliki. Można tu zjeść lody, wypić gorącą czekoladę, pójść na pyszną pizzę lub wejść do księgarni, by wybrać pocztówki dla znajomych i rodziny albo zajrzeć na rynek. Tutaj, w samym centrum stoi neogotycki ratusz, przepięknie i jasno oświetlony wieczorami, a przed nim czarna, granitowa kula umieszczona, a właściwie położona na wodnej fontannie. Symbolizuje Ziemię i co roku jest wielką radością dzieci i dużą atrakcją turystyczną, ponieważ jest ruchoma. Warto przysiąść więc na rynku i poczuć klimat Starówki sprzed wielu, wielu lat.

Może nie jest to pozycja obowiązkowa, ale z pewnością warta uwagi. Kołobrzeskie Muzeum Oręża Polskiego to muzeum o charakterze historycznym. Zgromadzone w nim eksponaty to w większości mundury, broń oraz pojazdy z czasów I i II wojny światowej. W gablotach możemy obejrzeć więc mundury polskich, angielskich, niemieckich oraz innych narodowości pilotów biorących udział w działaniach wojennych. Są tu też pistolety, karabiny maszynowe oraz późniejsza broń palna. Muzeum posiada bogate zbiory głównie broni i umundurowania polskiego wojska, ale również odznaczenia i pamiątki historyczne, wszystko dokładnie i rzetelnie opisane. Wyjątkowo też poruszają eksponaty manekinów ubranych w oryginalne ubiory więźniów z obozów koncentracyjnych oraz zdjęcia. Poza gablotami w muzeum znajduje się duża hala z pojazdami mechanicznymi, a po wyjściu na zewnątrz bogata ekspozycja czołgów, samochodów oraz samolotów. Na środku placu stoi maszt z okrętu wojennego Burza i właściwie dopiero, kiedy człowiek zatrzyma się na chwilę przy samym maszcie, zdaje sobie sprawę, jakim kolosem był ów okręt. Naprawdę warto obejrzeć tę kolekcję, zwłaszcza, że do muzeum można za dodatkową opłatą wnieść aparat fotograficzny i mieć wspaniałą i niecodzienną pamiątkę.

W ciągu ostatnich lat mieliśmy okazje zobaczyć w wielu produkcjach filmowych młodych, rozwijających się aktorów meksykańskich jak Salma Hayek i Gael Garcia Bernal. Wielu bardzo pozytywnie zaskoczył Bernal. Ten niesamowity aktor ma film we krwi, jest synem reżysera Jose Angela Garcii i byłej modelki Patricii Bernal. Mając jedenaście lat występował z rodzicami w teatrze, między innymi w sztuce „Y Tu Mama Tambien”. W roku 1999 wyjeżdża do Londynu aby podjąć studia w jednej z najbardziej renomowanych szkół aktorskich The Central School of Speech and Drama na Uniwersytecie Londyńskim. Drogę do międzynarodowej kariery otworzyła mu genialna kreacja Octavio w dramacie „Amores Perros”. Od tego czasu posypały się propozycje i młody Bernal niejednokrotnie udowodnił nam, że posiada wysokie umiejętności. Nie zamyka się w jednej roli i nie daje się zaszufladkować. Potrafi zagrać nieśmiałego marzyciela o zadziwiającej wyobraźnie w filmie „Jak we śnie” aby następnie wcielić się w „Dziennikach motocyklowych” w rolę młodego Che Guevary, który rusza w podróż po Ameryce Południowej obserwując pogarszającą się sytuacje w kraju, zaraz jednak widzimy go w roli ślepego tyrana, bezwzględnego i okrutnego króla Sali 3 w filmie „Miasto ślepców”.

Salma Hayek to jedyna meksykańska aktorka, której udało się zrobić karierę w Hollywood. Ta latynoska piękność urodziła się w roku 1966 w Coatzacoalcos. Jej kariera rozwijała się długo. Na początku grywała mało ambitne role w telenowelach, które jednak przyniosły jej wielką popularność w Meksyku, gdyż ten gatunek jest tam bardzo lubiany. W roku 1993 postanawia wyjechać do Kalifornii jednak udaje się jej grać tylko podrzędne role. 2 lata później otwierają się dla niej drzwi do światowej kariery. Otóż Hayek zagrała ponętną Carolinę u boku Antonio Banderasa w filmie „Desperado”. Jednak swoją życiową rolę otrzymała w filmie „Frida”. Film pochodzi z roku 2002 i został wyreżyserowany przez Julie Taymor. Salma wciela się w postać Fridy Kahlo. Początkowo wydawało się, że jest to zbyt trudna rola dla aktorki, jednak rola Hayek zachwyciła wszystkich i znacznie przerosła oczekiwania. Frida Hayek to Frida Kahlo. Oglądając film nie myślisz o tym, że to Salma Hayek, że to aktorka, wręcz przeciwnie, dajesz się porwać i zatopić w świecie Fridy. Salma genialnie wrosła w postać artystki i zagrała ją niezwykle przekonująco i prawdziwie.

Sergio Pitol to meksykański pisarz, który silnie związany jest z polską kulturą. To właśnie jemu możemy zawdzięczyć pierwsze tłumaczenia na język hiszpański takich ważnych dla nas autorów jak Witold Gombrowicz, Kazimierz Brandys, Jerzy Andrzejewski. Został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej za zasługi w wytrwałym rozwijaniu współpracy meksykańsko- polskiej na polu kultury. Ten wyjątkowy człowiek spędził zagranicą 28 lat podróżując i obserwując zmiany, ustroje polityczne, społeczeństwo oraz życie kulturalne. Zwiedził takie państwa jak Stany Zjednoczone, kraje Ameryki Południowej, Kubę, Wielką Brytanię, Hiszpanię, Włochy, Polskę, Czechosłowację, ZSRR oraz Chiny. Głownie pisał opowiadania jednak swoją sławę zawdzięcza swym esejom i powieściom. W utworach jego spotykamy się z wyjątkową umiejętnością narracji łączącej wątki autobiograficzne z refleksjami na temat literatury i sztuki wraz ze stylem charakterystycznym dla dzienników z podróży. Pitol krzyżuje różne gatunki i tradycje literackie, tworząc dzieła na pograniczu metaliteratury i fikcji. Jego powieści to między innymi: „Dźwięk fletu” czy „Cuerpo presente”.