Podróże

Tereny współczesnego Meksyku przez długi czas były zamieszkiwane przez kilka cywilizacji prekolumbijskich takich jak: Olmekowie, Zapotekowie, Majowie, Toltekowie oraz Aztekowie. Właśnie Aztekowie, około XII wieku, stworzyli ogromne i potężne imperium, którego stolicą było Tenochtitlan, położone w miejscu dzisiejszego miasta Meksyk. Imperium Azteków upadło w 1521 roku, do czego przyczynili się hiszpańscy konkwistadorzy pod wodzą słynnego Hernana Corteza. Hiszpańska armia składająca się z blisko 600 żołnierzy, dzięki przewadze technicznej i dużej dozie szczęścia, zdołała pokonać kilkutysięczną armię Azteków. Na zgliszczach tej wielkiej cywilizacji, stworzono hiszpańskie państwo zwane Nową Hiszpanią, które wspierane silnie było przez Kościół, zwłaszcza jezuitów. Ludność hiszpańska wymieszała się z miejscowymi Indianami oraz czarnymi, afrykańskimi niewolnikami. Władza należała do Hiszpanów, z którymi z czasem zaczęła rywalizować biała ludność urodzona na miejscu. Nazywano ich Kreolami. Historia niepodległego Meksyku zaczyna się 24 sierpnia 1821 roku. Tego dnia po długoletnich walkach, wojska kreolskie, pod dowództwem Agustina de Iturbide, pokonały hiszpańskie oddziały. Przez dwa lata utrzymano monarchię, tworząc Cesarstwo Meksyku, jednak już w 1823 roku wprowadzono ustrój republikański. W roku 1845 wybucha wojna amerykańsko– meksykańska. Doprowadza to kraj do ruiny. Parę lat później osłabiony kraj atakuje Francja, której tymczasowo udaje się go opanować i stworzyć tam Drugie Cesarstwo pod rządami Maksymiliana I. Armia republikańska otrzymała wsparcie Stanów Zjednoczonych. W 1867 roku republikanie rozstrzelali Maksymiliana I i cesarstwo upadło. W roku 1877 na czele państwa staje Porfirio Diaz, który do 1911 roku sprawuje dyktatorskie rządy. Musiał udać się na wygnanie ze względu na rosnącą siłę opozycji oraz niezadowolenie społeczeństwa. Sytuacja wcale nie poprawia się gdy władze obejmuje Francisco Madero. Czasy jego władzy to czasy kryzysu i destabilizacji kraju. W 1923 roku na prezydenta wybrano Plutarca Eliasa Callesa i zaczyna się era rządów Partii Rewolucyjno- Instytucjonalnej. Do 2000 roku partia ta rządzi w Meksyku autorytarnymi metodami. W 2000 roku po raz pierwszy wygrywa kandydat opozycyjnej partii, Vicente Fox.

Cuzco jest jednym z najbardziej znanych peruwiańskich miast. Szukać go należy w południowej części tego kraju. Leży na wysokości przekraczającej nieznacznie trzy tysiące trzysta dwadzieścia metrów ponad poziomem morza. Aktualnie jest to stolica regionu noszącego taką samą nazwę. Historia tego miasta sięga dwunastego stulecia – wtedy to właśnie zostało ono założone. Była to zasługa Manco Capaca – legendarnego już założyciela inkaskiej dynastii. W latach trzydziestych miejscowość ta została zdobyta przez hiszpańskich konkwistadorów. Oni również ją spalili, a na jej miejscu wznieśli nową – swoją. Ogólnie rzecz biorąc, najlepszym okresem w dziejach Cuzco był wiek piętnasty. Do dnia dzisiejszego podziwiać tutaj można to, co pozostało po wzniesionych przez Inków budowlach. Takich ruin nie brakuje również i w okolicach miasta. Stanowi ono obowiązkowy punkt na turystycznej mapie Peru. Od wielu lat naukowcy prowadzą tutaj swoje badania – to jedno z najważniejszych w kraju stanowisk archeologicznych.

Stolicą Peru jest Lima. To także największe w tym kraju miasto. Zajmuje on powierzchnię przekraczającą nieznacznie osiemset cztery kilometry kwadratowe. Jeżeli natomiast chodzi o liczbę ludności, to przekracza ona siedem milionów sześćset tysięcy. Miasto jest zlokalizowane nad Oceanem Spokojnym. Jego historia sięga połowy lat trzydziestych szesnastego stulecia, kiedy to zostało założone. Zawdzięczać ten fakt należy konkwistadorom rodem z Hiszpanii, którzy przybyli wówczas kolonizować ten rejon świata. Początkowo Lima nazywana była Miastem Królów. Stolicą kraju stała się na początku lat dwudziestych dziewiętnastego stulecia. W chwili obecnej jest to najważniejszy w zasadzie pod każdym jednym względem ośrodek w Peru. Znajdujący się w starej jego części urbanistyczny zespół figuruje od lat dwudziestu jeden na liście dziedzictwa światowego UNESCO. Miasto każdego roku jest odwiedzane przez całe rzesze turystów. Zabytkowych obiektów oraz godnych odwiedzenia miejsc tutaj z pewnością nie brakuje.

Ukajali jest jedną z rzek, jakie są zlokalizowane na terytorium Peru. Jej długość wynosi niewiele tysiąc dziewięćset pięćdziesiąt kilometrów, natomiast powierzchnia jej zlewni jest szacowana na niemalże trzysta siedemdziesiąt pięć tysięcy kilometrów kwadratowych. Odnośnie długości, to jeżeli liczyć by ją poczynając od źródeł rzeki Apurimac, to długość Ukajali wzrośnie do niespełna dwóch tysięcy czterystu kilometrów. Swoje źródła rzeka ta ma w Andach, a są nimi takie zbiorniki jak Urubamba oraz wspominana już powyżej Apurimac. Górny odcinek Ukajali charakteryzuje się przede wszystkim tym, że bardzo liczne są tutaj wodospady, a także progi. W częściach środkowej oraz dolnej natomiast obecne są występujące w bardzo dużych ilościach meandry. Na wysokości miasta Iquitos Ukajali łączy się z inną rzeką, a mianowicie z Maranon. W powszechnej opinii to właśnie Ukajali uznaje się za źródło potężnej Amazonki. Żeglowna jest ona na odcinku około tysiąca dwustu kilometrów poczynając od Cumarii (miasto).

Coracora to jedno z miast, jakie znajdują się na terytorium Peru. Szukać go należy w regionie o nazwie Ayacucho. Jest jednocześnie stolicą prowincji noszącej nazwę Parinacochas. Nie jest to duża miejscowość – otóż według danych pochodzących z roku ubiegłego mieszkało tutaj nieco ponad dziesięć i pół tysiąca osób. Historia tej miejscowości sięga siedemnastego stulecia – wówczas została ona założona. Była to zasługa konkwistadorów przybyłych na te ziemie z Hiszpanii. Początkowo osiedlali się tutaj andyjscy Indianie, lecz w miarę upływu czasu coraz więcej było tutaj Europejczyków. Do dnia dzisiejszego przetrwało tutaj bardzo wiele budynków wzniesionych w stylu kolonialnym. Wraz z końcem dziewiętnastego stulecia Coracora stało się jednym z najbardziej zamożnych miast peruwiańskich. Taki stan trwał mniej więcej do początku lat czterdziestych minionego wieku. Od tego momentu sytuacja zaczęła się pogarszać, a załamanie nastąpiło w latach osiemdziesiątych. Od kilku lat dopiero obserwuje się poprawę.

Amazonka to jedna z najbardziej znanych rzek świata. Przepływa przez terytoria trzech państw, pośród których znajduje się także Peru. Oprócz tego wymienić w tym miejscu można Brazylię oraz Kolumbię. Całkowita jej długość wynos około sześciu tysięcy czterystu kilometrów, co daje jej miejsce w ścisłej czołówce światowej – w zależności od źródła, pierwsze albo drugie. Nie ma natomiast najmniejszych wątpliwości co do tego, że Amazonka jest numerem jeden na świecie spośród wszystkich rzek, jeśli chodzi o średni przepływ w skali roku – szacowany jest on na dwieście dziewiętnaście metrów sześciennych na sekundę. To naprawdę imponujący wynik. Co do wspominanej powyżej długości z kolei, już od bardzo długiego czasu toczą się w tej kwestii spory. Na uwadze trzeba mieć jednakże to, że Amazonka nie jest rzeką regulowaną – a tego rodzaju nieregulowane zbiorniki mają to do siebie, że nie odznaczają się przez cały czas taką samą długością. Rzeka jest żeglowna na niespełna czterech i pół tysiąca kilometrach.

Maranon to jedna z rzek, jakie zlokalizowane są na terytorium Peru. Na długość liczy ona sobie niemalże tysiąc sześćset kilometrów. Wypływa ona w odległości niespełna stu sześćdziesięciu kilometrów od stolicy Peru – czyli Limy. Jedną z najbardziej charakterystycznych cech tej rzeki jest to, że odznacza się niezwykle wartkim nurtem. Nie brakuje na niej również ani wodospadów, ani raf. Z tego właśnie powodu nigdy nie wykorzystywano jej wód w celach transportowych. Grozi to bowiem zbyt dużym niebezpieczeństwem. Tym bardziej, że rzeka pełna jest od bardzo ostrych i niespodziewanych zakrętów. Tylko w jednym z początkowych jej etapów liczba wodospadów przekracza trzydzieści. Na tym też wczesnym etapie na odcinku pięćdziesięciu kilometrów rzeka tworzy kanion. Niedaleko ujścia rzeki Imasa Maranon zwalnia tempo i płynie już nieco wolniej. Na jednym z końcowych etapów występuje na rzece wiele wysepek oraz mielizn, natomiast przy brzegach pojawiają się gęste dżungle. Maranon znajduje ujście w Amazonce.

Kanion Colca znajduje się w Peru, a mówiąc precyzyjniej – w kanionie rzeki noszącej taką właśnie nazwę. Jest on zlokalizowany w regionie o nazwie Arequipa. Od miast będą tego stolica tego regionu dzieli go odległość około stu kilometrów. Od strony lewej ściany tego kanionu wznoszą się na wysokość wynoszącą niemalże trzy tysiące dwieście metrów ponad poziomem morza, natomiast od strony prawej wysokość ta jest o tysiąc metrów większa. Kanion Colca słynie przede wszystkim z tego, że jest drugim najgłębszym na całym ziemskim globie tego rodzaju miejscem. Na długość natomiast liczy on sobie niemalże sto dwadzieścia kilometrów. Jego dno kojarzyć się może na pierwszy rzut oka z powierzchnią Księżyca – pokrywają je bowiem głazy i nie występuje tam jakakolwiek roślinność. Po raz pierwszy w historii kanion ten przepłynięty został przed dwudziestoma ośmioma laty. Jako ciekawostkę podać można w tym miejscu, iż dokonali tego nasi rodacy. Było ich łącznie czterech, a przez kanion przeprawiali się kajakami.

Taquile jest wyspa, której szukać należy na jeziorze Titicaca w tej części, która administracyjnie podlega pod Peru. W odległości około czterdziestu pięciu kilometrów znajduje się miejscowość o nazwie Puno. Na długość wyspa liczy sobie pięć i pół kilometra, natomiast jeżeli chodzi o szerokość, to jest to niewiele ponad półtora metra. Liczba zamieszkujących ja na stałe osób jest zmienna, a waha się w przedziale pomiędzy tysiąc siedmiuset mieszkańcami a dwoma i pół. Najwyższy na Taquile położony jest na wysokości nieznacznie przekraczającej cztery tysiące metrów ponad poziomem morza. Tubylcy posługują się językiem keczua. Ludzie zamieszkiwali tutaj już od czasów starożytnych. Imperium Inków przejęło ją na własność wraz z początkiem trzynastego stulecia. Po inkaskiej kulturze pozostało tutaj bardzo wiele ruin rozmaitych budowli. Jako ciekawostkę wspomnieć można w tym miejscu, iż w szesnastym wieku, kiedy dotarli w te rejony konkwistadorzy z Hiszpanii, wyspa broiła się przed nim najdłużej.