Podróże

Zamek królewski w Windsorze to niewątpliwie najbardziej znana budowla tego rodzaju, jaka znajduje się w Wielkiej Brytanii, a mówiąc precyzyjniej – w Anglii. Jest to jedna z trzech oficjalnych rezydencji brytyjskiej rodziny królewskiej. Zamek powstał w jedenastym stuleciu i od tamtego czasu aż do dziś stanowi królewską siedzibę. Obecna królowa Wielkiej Brytanii Elżbieta II dość często spędza tutaj weekendy, a także podejmuje swoich gości – zarówno na audiencjach oficjalnych, jak i prywatnych. Zamek w Windsorze słynie również z tego, że spośród wszystkich zamieszkałych tego typu obiektów na świecie jest największy. Na długość liczy on sobie osiemset metrów. Posiada dziewiętnaście baszt. Całkowita powierzchnia znajdujących się w nim podłóg oscyluje w granicach czterdziestu pięciu tysięcy kilometrów kwadratowych. Wnętrza zamku ozdobione są rozlicznymi dziełami sztuki. Przed siedemnastoma laty wybuchł tutaj poważny pożar, który zniszczył prawie całkowicie część zamku. Jego odbudowa zajęła pięć lat.

Pałac Buckingham to jeden z najbardziej znanych tego rodzaju obiektów nie tylko w Wielkiej Brytanii, ale i na całym świecie. Znajduje się w Londynie. Słynie przede wszystkim z tego, iż stanowi jedną z trzech oficjalnych rezydencji brytyjskiej rodziny królewskiej. Warto w tym miejscu dodać jako ciekawostkę, że jest to największy na całym świecie królewski pałac, który od początku swojego powstania do dnia dzisiejszego wciąż spełnia tę samą funkcję. Obiekt ten powstał na początku osiemnastego stulecia. Siedzibą rodziny królewskiej oficjalnie ogłoszony został w latach trzydziestych dziewiętnastego wieku. W całej swojej historii był niejednokrotnie rozbudowywany i przebudowywany. Dla mieszkańców miejsce te jest symbolem i ma ogromne znaczenie – to właśnie tutaj składali kwiaty po tragicznej śmierci uwielbianej przez nich księżnej Diany. Część pomieszczeń Pałacu Buckingham jest udostępniona dla turystów – zwiedzać je można wówczas, gdy monarchini wyjeżdża na wakacje, czyli w sierpniu i we wrześniu.

Eilean Donan to jeden z najbardziej znanych zamków, jakie znajdują się w Wielkiej Brytanii, a mówiąc dokładniej – na szkockiej wyspie o nazwie Loch Duich. Ze stałym lądem połączony jest za pośrednictwem mostu kamiennego. Zamek ten jest znany przede wszystkim za sprawą niektórych filmów, spośród których chyba najsłynniejszym tytułem jest „Nieśmiertelny” a tak znakomitymi aktorami jak Christopher Lambert oraz Sean Connery w rolach głównych. Zamek ten powstał wraz z początkiem lat dwudziestych trzynastego stulecia. Jego wybudowanie było inicjatywą ówczesnego władcy Szkocji Aleksandra II. W pierwszej ćwierci osiemnastego stulecia obiekt ten był okupowany przez wojska hiszpańskie – Hiszpanie mieli tutaj zamiar wzniecić powstanie jakobitów. Został jednak odbity przez Królewską Marynarkę Wojenną – niestety, przy tej okazji został również zniszczony. Wraz z początkiem minionego stulecia zabrano się za jego odrestaurowywanie. Dziś stanowi jedną z turystycznych atrakcji Szkocji – można go zwiedzać.

Inveraray Castle to jeszcze jeden z przykładów zamków Wielkiej Brytanii, które znajdują się na terytorium Szkocji. To równocześnie jeden z najbardziej tutaj znanych tego rodzaju obiektów. Swoją siedzibę posiada tu aktualnie książę Argyll – jest on naczelnikiem szkockiego klanu Campbell. Pierwszy projekt tego obiektu pojawił się wraz z początkiem lat dwudziestych osiemnastego stulecia. Przez wiele kolejnych lat wprowadzano do tego projektu rozmaite poprawki i modyfikacje. Pracowało nad tym wielu architektów. Inwestycja została sfinansowana przez księcia Argyll Archibalda Campbella. Ostatecznie ukończona została u schyłku lat osiemdziesiątych osiemnastego stulecia. Poważnych uszkodzeń zamek ten doznał w latach siedemdziesiątych dziewiętnastego stulecia oraz przed trzydziestoma czterema laty – wybuchły tutaj wówczas ogromne pożary. Zniszczenia po tym drugim pożarze zaczęto usuwać dopiero kilka lat później. W ubiegłym roku ruszyły tutaj natomiast renowacyjne prace zakrojone na szeroką skalę.

Ciężko nam wyobrazić sobie Meksyk bez wielkich sombrer, poncho oraz tequili. Carmelita Roman miała powiedzieć „Tequila to Meksyk. To jedyny produkt, który identyfikuje nas jako kultura”. Alkohol ten to nic innego jak meksykańska wódka, odmiana mezcalu. Nasuwa nam się pytanie czym jest mezcal? Otóż ten właśnie alkohol jest narodową wódką meksykańską, ale to tequila, jako jego odmiana, jest najbardziej popularnym meksykańskim trunkiem na świecie. Tequila produkowana jest ze sfermentowanego soku specjalnego gatunku niebieskiej agawy. Nazwa trunku wzięła się od nazwy miasteczka, w którym jest produkowany. Jest wiele sposobów picia tequili, jednak u nas w Polsce najpopularniejsze jest picie w kieliszkach „silver tequili” lub „gold tequili”. „Silver tequila” to tequila Blanco z solą oraz cytryną, „gold tequile” to Oro z cynamonem oraz pomarańczą. Chodzi o to aby przed wypiciem kieliszka trunku zlizać sól bądź cynamon z wierzchu dłoni, następnie wypić zawartość kieliszka i zagryźć cytryną bądź pomarańczą. Wbrew tego co się mówi tequila wcale nie musi być droga. Te wysokie ceny, wymyślne butelki z numerem serii to przynęta na bogatych, zagranicznych snobów. Uważajmy jednak na podejrzanie tanie butelki, ponieważ oznacza to zapewne mixto, czyli „nie 100% agawa”.

Meksykanie bardzo głęboko tkwią w swojej wyjątkowej, niepowtarzalnej oraz swoistej kulturze i tradycji. Turyści są im bardzo potrzebni tak jak wszędzie indziej, ale Meksykanie w specyficzny sposób obchodzą się z gringo. Ale kim właściwie jest ten tajemniczy gringo? Nie będzie to każdy sympatyczny i zaciekawiony turysta z zagranicy. Dla rdzennych Meksykan określenie to było zarezerwowane dla Amerykanów, którzy w Meksyku kochani są mniej więcej w ten sam charakterystyczny sposób jak u nas w Polsce kocha się Rosjan o niemieckich korzeniach. Początkowo określenie to tyczyło się cudzoziemca oraz osób, które nie mówiły po hiszpańsku. Obecnie gringo to przede wszystkim turysta, który posiada urodę charakterystyczną dla krajów północy, a więc każdy o blond włosach i niebieskich oczach zostanie określony jako gringo w Meksyku. Tak więc niekoniecznie musi to być zwrot obraźliwy lun co najmniej ironiczny i pobłażliwy, po prostu tak to się już w Meksyku przyjęło, że gringo to turysta. Dlatego jeśli wybierzesz się do Meksyku i usłyszysz „hej gringo!” nie obrażaj się i nie bierz tego do siebie.

Tereny współczesnego Meksyku przez długi czas były zamieszkiwane przez kilka cywilizacji prekolumbijskich takich jak: Olmekowie, Zapotekowie, Majowie, Toltekowie oraz Aztekowie. Właśnie Aztekowie, około XII wieku, stworzyli ogromne i potężne imperium, którego stolicą było Tenochtitlan, położone w miejscu dzisiejszego miasta Meksyk. Imperium Azteków upadło w 1521 roku, do czego przyczynili się hiszpańscy konkwistadorzy pod wodzą słynnego Hernana Corteza. Hiszpańska armia składająca się z blisko 600 żołnierzy, dzięki przewadze technicznej i dużej dozie szczęścia, zdołała pokonać kilkutysięczną armię Azteków. Na zgliszczach tej wielkiej cywilizacji, stworzono hiszpańskie państwo zwane Nową Hiszpanią, które wspierane silnie było przez Kościół, zwłaszcza jezuitów. Ludność hiszpańska wymieszała się z miejscowymi Indianami oraz czarnymi, afrykańskimi niewolnikami. Władza należała do Hiszpanów, z którymi z czasem zaczęła rywalizować biała ludność urodzona na miejscu. Nazywano ich Kreolami. Historia niepodległego Meksyku zaczyna się 24 sierpnia 1821 roku. Tego dnia po długoletnich walkach, wojska kreolskie, pod dowództwem Agustina de Iturbide, pokonały hiszpańskie oddziały. Przez dwa lata utrzymano monarchię, tworząc Cesarstwo Meksyku, jednak już w 1823 roku wprowadzono ustrój republikański. W roku 1845 wybucha wojna amerykańsko– meksykańska. Doprowadza to kraj do ruiny. Parę lat później osłabiony kraj atakuje Francja, której tymczasowo udaje się go opanować i stworzyć tam Drugie Cesarstwo pod rządami Maksymiliana I. Armia republikańska otrzymała wsparcie Stanów Zjednoczonych. W 1867 roku republikanie rozstrzelali Maksymiliana I i cesarstwo upadło. W roku 1877 na czele państwa staje Porfirio Diaz, który do 1911 roku sprawuje dyktatorskie rządy. Musiał udać się na wygnanie ze względu na rosnącą siłę opozycji oraz niezadowolenie społeczeństwa. Sytuacja wcale nie poprawia się gdy władze obejmuje Francisco Madero. Czasy jego władzy to czasy kryzysu i destabilizacji kraju. W 1923 roku na prezydenta wybrano Plutarca Eliasa Callesa i zaczyna się era rządów Partii Rewolucyjno- Instytucjonalnej. Do 2000 roku partia ta rządzi w Meksyku autorytarnymi metodami. W 2000 roku po raz pierwszy wygrywa kandydat opozycyjnej partii, Vicente Fox.

Kreml to kolebka rosyjskiej władzy carskiej. Jak podają przekazy historyczne, była to siedziba władców już od XI wieku. Oprócz władzy świeckiej, miasto było także centrum władzy kościelnej. Swój urząd pełnił w nim zwierzchnik rosyjskiej cerkwi prawosławnej. Po zmianie ustroju, po rewolucji, która miała miejsce w 1917 roku, Kreml został siedzibą władz radzickich wielkiego imperium – Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich. Kreml zyskał przydomek miasta za murami, a to ze względu na powierzchnię 28 hektarów, która została otacza długim murem. Barwna historia tego miejsca była przyczyną wielu renowacji oraz ciągłej przebudowy miejsca. W mieście aż roi się od pałaców i świątyń prawosławnych. Będąc na Kremlu warto zobaczyć przepiękny dzwoń w kompleksie świątynnym miasta. Jest to Dzwon Zmartwychwstania – odzywa się on tylko podczas bardzo ważnych wydarzeń. Między innymi, bijąc trzy razy – zwiastował śmierć cara. Również na Kremlu znajduje się największy, ale niestety już niedziałający dzwon świata. Car-kołakoł – bo tak się nazywa, został zbudowany w 1735 roku, a jego waga wynosi 202 tony. Niestety nikt nigdy nie usłyszał jego dźwięku, bo ani razu nie zadzwonił. W czasie dużego pożaru uległ pęknięciu. Podobna sytuacja miała miejsce z armatą zamówioną przez cara Fiodora w 1586 roku, która nigdy nie wystrzeliła. Car-puszka była jedną z największych armat na świecie.

Co robi Amerykanin, kiedy przechodzi na emeryturę? Odpowiedź jest bardzo prosta: jedzie na Florydę. Na takie zmiany decyduje się coraz więcej emerytów, czego rezultatem jest najwyższy odsetek emerytów w tym stanie Ameryki. Tu aż roi się od turystów, którymi w dużej mierze są emeryci. Nigdzie nie ma tak ładnej pogody, jak tam, zero chłodów i minimalna ilość opadów oraz świetna pogoda przez cały rok sprawiają, że na Florydę zjeżdżają tłumy wczasowiczów. W dodatku tuż obok jest plaża i inne atrakcje. Do Centrum Disneya zaglądają nie tylko dzieci. Ponoć na emeryturze przeżywa się drugą młodość. Widząc emerytów w parku Disneya, to stwierdzenie jest bardzo opiniotwórcze. Turystyczny boom na Florydzie rozpoczął się już w XIX wieku. Swoje posiadłości mieli tu między innymi prezydenci USA, aktorzy, piosenkarze i inni ludzie show biznesu. Na Florydzie każdy ma szansę choć przez chwilę pomieszkać w domu Ernesta Hemingwaya w Key West, to właśnie tam artysta napisał wiele znanych utworów. Mieszkał wówczas w towarzystwie prawie dwudziestu kotów. Warto także odwiedzić przylądek Canaveral i znajdujące się tam Centrum Kosmiczne, gdzie konstruuje się statki i promy kosmiczne. Na Florydzie można także zanurkować w poszukiwaniu hiszpańskich wraków z XVI wieku. Podsumowując – tu nie można się nudzić. Każdy znajdzie coś dla siebie, niezależnie czy ma lat 8 czy też 80.